Karavanda 'gurme' olma sanatı: Menemen mi, füzyon mu? 🍳🚐

Karavan almadan önce herkesin zihninde aynı sahne vardır:
Gün batımı…
Tente açılmış…
Masada mum…
Tabakta deniz mahsulleri…
Fon müziği hafif caz…
Karavan alındıktan sonra gerçek sahne:
Soğan eşinin kucağında,
domates yatağın üstünde,
ekmek direksiyonun yanında.
Ve sen diyorsun ki:
“Burası mutfak mı, yaşam savaşı mı?”
Karavanda yemek yapmak gastronomi değildir.
Alan yönetimi + refleks + sabır testidir.
Evde dört gözlü ocakta pilav, çorba, makarna aynı anda pişer.
Karavanda tek gözlü ocakta hayatın en büyük sorusu sorulur:
Çay mı?
Yemek mi?
İkisi birden dersen…
Geçmiş olsun, ya çay soğur ya yemek yanar.
Karavancılıkta zamanlama, askeri operasyon gibidir.
Füzyon mutfak dediğin şey aslında şudur:
Dolapta ne var?
Yarım domates.
Bir parça peynir.
Dünden kalma bir şey.
Adını bilmediğin bir sos.
Hepsini karıştır.
Adını koy:
“Karavan usulü.”
Kimse itiraz etmez.
Çünkü herkes aç.
En büyük hata: Gurme ekipmanla karavana girmek
Karavanın ilk alışveriş listesi:
– özel bıçak seti
– baharat öğütücü
– dev süzgeç
– üç boy tava
– servis tabakları
Sonra gerçek:
Onları koyacak yer yok.
Yıkayacak su yok.
Kullanacak sabır yok.
Karavanda en iyi aşçı,
en az bulaşık çıkaran aşçıdır.
Mutfak tezgâhı sandığın şey aslında…
Harita masasıdır.
Telefon şarj noktasıdır.
Anahtar deposudur.
Bazen kedi yatağıdır.
Ve sen o alanda soğan doğramaya çalışırsın.
Bir elin bıçakta,
bir elin telefon kablosunda,
bir gözün tavada,
diğer gözün eşinde:
“Oraya koyma düşecek!”
Karavan mutfağında yemek yapmak,
denge sporudur.
Ve kaçınılmaz son: MENEMEN
Her karavancı eninde sonunda menemene teslim olur.
Neden?
Tek tava.
Az bulaşık.
Ekmek banmalı.
Tabak şart değil.
Ama sonra menemen evrilir.
Ot girer.
Kuru domates girer.
Biber yoksa salça girer.
Bir süre sonra menemen değil,
yol yemeği olur.
Ve dünyanın en iyi menemenidir.
Çünkü içinde Michelin değil,
manzara vardır.
Asıl tiyatro: Bulaşık
Yemek bitti.
Şimdi gerçek sınav.
Suyu açarsın…
çok açamazsın.
Sabunu koyarsın…
çok koyamazsın.
Bir tabağı yıkarken içinden şu geçer:
“Bunu evde makineye atsaydık…”
Ama sonra tişörtünle kurularken gülersin.
Çünkü burası ev değil.
Hayatın kendisi.
Gerçek şu:
Karavanda ne yediğin önemli değil.
Makarnadır.
Menemendir.
Konservedır.
Bazen sadece ekmektir.
Ama o daracık alanda,
biri tavayı tutarken diğeri çay koyarken,
birinin eli yanarken ötekinin gülmesi…
İşte o an yemeğin tadı değişir.
Karavan gurme yapmaz seni.
Şükreden yapar.
Ve bir gün fark edersin:
Evde üç çeşit yemek yaparken bu kadar keyif almıyormuşsun.
Çünkü mesele yemek değilmiş.
Birlikte karıştırmakmış. 🚐🍳